یک نفر که نشسته در اتوبوس

در غروب گرفته ی کرمان

و سرش را گذاشته روی

شیشه ی دم گرفته در باران 

یک نفر مثل لهجه اش شاعر

در ادای حروف سرخ غروب

ابتدای غلیظ نام غریب

لهجه ی گرم مردمان جنوب 

چشمهایش دو شعله از آتش

دستهایش پر از گل پینه

عرق کارگر به پیشانی

قلبی از جنس داغ بر سینه 

یک نفر خسته از خیابان ها

از شلوغی دور میدان ها

از نگاه غریبه ی مردم

من غریبم... آهای انسانها... 

من غریبم کبوتری سنگی

وسط گیجی همین میدان

گرچه میدان به نام آزادی ست

شده حالا برای من زندان 

کاش میشد کبوتری باشم

پر بگیرم به آسمان حرم

بنشینم کنار گنبدتان

در میان کبوتران حرم 

با شما هستم ای امام غریب

کاش آقا به سنگ جان بدهی

بال هایم چقدر سنگین اند

بال های مرا تکان بدهی 

صورتش را اگر چه می پوشاند

شانه هایش تکان تکان میخورد

رفت سمت غروب ها اتوبوس

جاده او را به دورتر میبرد 

شیشه ی مه گرفته ی دنیا

قطره قطره گریست با آن مرد

غزل آشنای غربت را

واژه واژه به روی لب آورد 

اتوبوسی گذشت از میدان

اتوبوس قدیمی کرمان

ابرها هم به بدرقه رفتند

که ببارند بعد از او باران